ஒரு காலத்தில் தென்னிந்திய சினிமாவின் மிகவும் தனித்துவமான திறமைகளில் ஒருவராக இருந்த எஸ்.ஜே. சூர்யா, ஒவ்வொரு படத்திலும் மேலும் சலிப்பூட்டும் ஒரு சத்தமான, விசித்திரமான வில்லன் கேரக்டருக்குள் சுருங்கிவிட்டார்.

ஒரு காலத்தில், ஒரு திரைப்படத்தின் போஸ்டரில் எஸ்.ஜே. சூர்யா என்ற பெயர் இடம்பெற்றிருந்தாலே, எதிர்பாராத ஏதோ ஒன்று வரப்போகிறது என்ற உணர்வு ரசிகர்களுக்கு ஏற்பட்டது. வாலி திரைப்படம், இதுவரை தமிழ் சினிமா ஆராயாத வகையில், வெறித்தனமான காதல், பொறாமை மற்றும் காதலின் இருண்ட பக்கங்களைப் புரிந்துகொண்ட இயக்குநராக அவரை அறிமுகப்படுத்தியது. 

நியூ திரைப்படம், அதன் காலத்தைவிட மிகவும் முன்னோக்கிச் சென்ற ஒரு பரிசோதனை முயற்சியாக இருந்தது. அன்பே ஆருயிரே திரைப்படம் மிகவும் தனிப்பட்ட உணர்வுகளைக் கொண்ட படைப்பாக அமைந்தது. அவருடைய பலவீனமான திரைப்படங்களில்கூட, நேரான பாதையில் சிந்திக்க மறுக்கும் ஒரு படைப்பாளியின் சிந்தனைக்கான தடயங்கள் இருந்தன. ஆனால், சமீப ஆண்டுகளில், திரைப்பட இயக்குநராக இருந்த சூர்யாவின் அடையாளம், ஒரு குறிப்பிட்ட வகை கதாபாத்திரத்தால் மெல்ல மெல்ல மறைக்கப்பட்டு வருகிறது. 

அது விசித்திரமான, அதீத ஆற்றல் கொண்ட வில்லன் கதாபாத்திரம். இப்போது அவர் ஒரே மாதிரியான ஒரு நடிப்புக்கான இயந்திரமாக மாறிவிட்டார். சத்தமாகப் பேசும், வித்தியாசமாக நடக்கும், உடலை அசைத்துக்கொண்டே இருக்கும் வில்லன். திரைப்படத்திற்குள் நுழைவார்; குரலை உயர்த்துவார்; கண்களை விரிப்பார்; மைதானத்தின் கடைசி வரிசையில் இருப்பவர்களுக்கும் கேட்க வேண்டும் என்பதுபோல் வசனங்களைப் பேசுவார். பின்னர் வெளியேறிவிடுவார். அவர் இல்லாமல், குறைந்த சம்பளத்தில் திறமையான வேறு ஒரு நடிகர் செய்திருக்கக்கூடிய அளவுக்குக்கூட கதைக்கு அவர் புதிதாக எதையும் சேர்த்திருக்க மாட்டார்.

மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் இந்த பாணியை இனி கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பது கடினமாகிவிட்டது. இந்த பாணியின் தொடக்கத்தை, ஏ.ஆர். முருகதாஸ் இயக்கத்தில் மகேஷ் பாபு நடித்த ஸ்பைடர் திரைப்படத்திலிருந்து குறிப்பிடலாம். இதில் எஸ்.ஜே. சூர்யா, மனிதர்கள் இறப்பதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடையும் தொடர் கொலைகாரராக நடித்திருந்தார். அந்த நடிப்பு அச்சுறுத்தலாகவும், உடல்ரீதியாக மிகவும் அர்ப்பணிப்புடனும், அவர் இதற்கு முன்பு செய்திராத வகையிலும் இருந்தது. 

அந்த கதாபாத்திரம் சிறப்பாக செயல்பட்டதற்குக் காரணம், அது புதுமையாக இருந்ததுதான். இதுபோன்ற ஒரு கதாபாத்திரத்தில் சூர்யாவை யாரும் இதற்கு முன்பு பார்த்ததில்லை. காதல் திரைப்படங்களை இயக்கிய இயக்குநர் ஒருவரை மனநோய்க்குரிய கொலைகாரராகப் பார்ப்பது, அந்த நடிப்பை மேலும் வலிமையாக்கியது. அதன்பின் விஜய்யுடன் மெர்சல் திரைப்படம் வந்தது. இதில் அவர் மீண்டும் வில்லனாக நடித்தார். இந்த முறை ஊழல் நிறைந்த மருத்துவத் துறை நபராக நடித்தார். அவருடைய வழக்கமான வித்தியாசமான நடிப்பு இருந்தாலும், அது சற்று கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

ஒரே ஆண்டில் இரண்டு மிகப்பெரிய திரைப்படங்களில் இரண்டு வில்லன் கதாபாத்திரங்கள். இரண்டுமே வெற்றிப் படங்கள். திரையுலகம் அதை கவனித்தது. அதன் பிறகு திரையுலகம் வழக்கம்போல ஒரு முடிவுக்கு வந்தது: “இனிமேல் எஸ்.ஜே. சூர்யா இப்படித்தான். மாநாடு திரைப்படம்தான் இந்த பாணியை உறுதிப்படுத்திய படமாக அமைந்தது. வெங்கட் பிரபு இயக்கத்தில், சிலம்பரசன் நடித்த டைம்-லூப் திரைப்படத்தில் ஊழல் நிறைந்த காவல் அதிகாரியாக சூர்யா நடித்திருந்தார். அவர் சத்தமாகவும், நாடகத்தன்மையுடனும், அதீத உற்சாகத்துடனும் நடித்தார்.

அந்த திரைப்படத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் இந்த நடிப்பு சிறப்பாகப் பொருந்தியது. ஏனெனில் டைம்-லூப் கதை என்பதால், ஒரே நிகழ்வுகளை மீண்டும் மீண்டும் வெவ்வேறு விதமாகச் செய்யக்கூடிய ஒரு வில்லன் தேவைப்பட்டது. ரசிகர்கள் அந்த நடிப்பை ரசித்தனர். திரைப்படமும் வெற்றி பெற்றது. அதன்பின், அதே கதாபாத்திரத்தை இன்னும் சத்தமாகவும் அதீதமாகவும் நடிக்க வேண்டும் என்ற வாய்ப்புகள் அவரைத் தேடி வரத் தொடங்கின.

அதன் தொடர்ச்சியாக டான், மார்க் ஆண்டனி, இந்தியன் 2, சரிபோதா சனிவாரம், ராயன், கேம் சேஞ்சர், லவ் இன்சூரன்ஸ் கொம்பனி* மற்றும் சர்தார் 2 போன்ற திரைப்படங்களில், வெவ்வேறு அளவுகளில், விசித்திரமான, நிலையற்ற மனநிலை கொண்ட அல்லது பிரம்மாண்டமான வில்லன் கதாபாத்திரங்களில் நடிக்கும் சூர்யாவின் திறமை பயன்படுத்தப்பட்டது. ஒரு நடிகர் வில்லன் கதாபாத்திரங்களில் தொடர்ந்து நடிப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. 

பிரகாஷ் ராஜ், இந்திய சினிமாவில் வில்லன் கதாபாத்திரங்கள் மூலம் மிகச் சிறப்பான ஒரு வாழ்க்கைப் பயணத்தை உருவாக்கியவர். நாசர் அப்படிச் செய்திருக்கிறார். ஆஷிஷ் வித்யார்த்தியும் செய்திருக்கிறார். ஒரு காலகட்டத்தில் சோனு சூட்டும் வில்லன் கதாபாத்திரங்களில் தொடர்ந்து நடித்துள்ளார். ஆனால் அவர்களுக்கும் சூர்யாவுக்கும் இடையே ஒரு முக்கியமான வித்தியாசம் உள்ளது. அந்த நடிகர்கள், தாங்கள் நடிக்கும் திரைப்படத்தின் தன்மைக்கு ஏற்ப தங்களுடைய நடிப்பை மாற்றிக்கொண்டார்கள்.

கில்லி திரைப்படத்தில் வரும் பிரகாஷ் ராஜின் வில்லன் கதாபாத்திரமும், வான்டட் திரைப்படத்தில் வரும் பிரகாஷ் ராஜின் வில்லன் கதாபாத்திரமும் ஒன்றல்ல. இயக்குநர் உருவாக்கியிருக்கும் உலகத்திற்கு ஏற்ப அவரது வில்லத்தனம் அளவிடப்பட்டிருக்கும். ஆனால் எஸ்.ஜே. சூர்யா தனது நடிப்பை திரைப்படத்திற்கு ஏற்ப மாற்றுவதில்லை. திரைப்படம் எதுவாக இருந்தாலும், இயக்குநர் யாராக இருந்தாலும், ஹீரோ யாராக இருந்தாலும், அந்தப் படம் எந்த வகையைச் சேர்ந்ததாக இருந்தாலும், ஒரே அளவிலான நடிப்பையே அவர் வழங்குகிறார்.

கிராமப்புற காவல் நிலையத்தை மையமாகக் கொண்ட நானி நடித்த ஆக்‌ஷன் திரைப்படமான சரிபோதா சனிவாரம் படத்தில் அவர் வெளிப்படுத்தும் அதே அளவிலான சத்தம்தான், நகர்ப்புற ஆந்திரப் பிரதேசத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்ட ராம் சரண் நடித்த அரசியல் நாடகமான கேம் சேஞ்சர் திரைப்படத்திலும் இருக்கிறது. ஊழலை மையமாகக் கொண்ட கமல்ஹாசனின் இந்தியன் 2 படத்தில் அவர் வெளிப்படுத்தும் கண்களை உருட்டுதல், உடல் அசைவுகள் போன்ற அதே பாணியிலான நடிப்பைத்தான், லவ் இன்சூரன்ஸ் கொம்பனி திரைப்படத்திலும் காண முடிகிறது.

திரைப்படங்களின் உலகங்கள் வேறுபட்டவை. கதையின் முக்கியத்துவமும் வேறுபட்டது. ஹீரோக்கள் வேறுபட்டவர்கள். ஆனால் வில்லன் மட்டும் ஒரே மாதிரி. இந்த மாற்றத்தை திரைப்படங்களை வரிசையாகப் பார்த்தால் தெளிவாகக் காண முடியும். ஸ்பைடர் படத்தில் அவரது வில்லத்தனம் பெரும்பாலும் உள்மனதுக்குள் இருந்தது. சில இடங்களில் அவர் அமைதியாக இருந்தார். மௌனத்திற்கும் தனது வேலையைச் செய்ய வாய்ப்பு கொடுத்தார். மாநாடு படத்தில் சத்தம் அதிகரித்தது. ஆனால் டைம்-லூப் கதை அமைப்பு அந்த நாடகத்தன்மையை நியாயப்படுத்தியது.

சரிபோதா சனிவாரம் படத்தில் கத்துவது ஒரு சிறப்பு அம்சமாக இல்லாமல், அவரது வழக்கமான நடிப்பாக மாறியது. கேம் சேஞ்சர் படத்தில் அமைதியான தருணங்களே இல்லாத அளவுக்கு நடிப்பு சென்றது. லவ் இன்சூரன்ஸ் கொம்பனி படத்தில் அவர் வெளிப்படுத்திய நடிப்பின் சத்தம், ஒரே காட்சியில் அவருடன் நடித்த மற்ற நடிகர்கள் வேறு ஒரு திரைப்படத்தில் இருப்பதுபோலத் தோன்றும் அளவுக்கு இருந்தது.

சர்தார் 2 படத்தில் அவர் ஆரம்பத்திலேயே அதிகபட்ச அளவிலான நடிப்பை வெளிப்படுத்திவிட்டார். அதன்பிறகு அதை மேலும் உயர்த்துவதற்கான இடமே அவருக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. இதுதான் இந்த வகையான வில்லன் கதாபாத்திரத்தில் சிக்கல். உங்களுடைய அடையாளமே அதிக சத்தம் என்றால், ஒவ்வொரு புதிய கதாபாத்திரமும் முந்தைய கதாபாத்திரத்திலிருந்து வித்தியாசமாகத் தோன்ற ஒரே வழி, இன்னும் அதிகமாகச் சத்தம் போடுவதுதான். ஆனால் சத்தத்திற்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறது.

அந்த எல்லையை ஒருவர் கடந்துவிட்டால், அதன்பிறகு வரும் ஒவ்வொரு நடிப்பும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் கேட்கும். ஏனெனில் அதற்கு மேல் செல்ல இடமிருக்காது. ஒருவர் தன்னையே விட அதிகமாகக் கத்த முடியாது. எஸ்.ஜே. சூர்யா இந்த உச்சத்தை 2024-ம் ஆண்டைச் சுற்றி எட்டிவிட்டார் என்று சொல்லலாம். அதன் பிறகு வரும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுவதற்குக் காரணம், அவருடைய நடிப்பில் மேலே செல்ல வேறு எந்த இடமும் இல்லாததுதான்.

சூர்யாவின் இந்த வகைப்படுத்தலின் சோகம் என்னவென்றால், அவர் மோசமாக நடிக்கிறார் என்பதல்ல. இந்த நடிப்புகளில் சிலவற்றைத் தனித்தனியாகப் பார்த்தால், அவை பொழுதுபோக்காகவே இருக்கின்றன. மாநாடு படத்தின் வில்லன் உண்மையிலேயே ரசிக்கக்கூடியவர். சரிபோதா சனிவாரம் படத்தின் வில்லன் கதாபாத்திரத்திலும் சில சிறப்பான தருணங்கள் உள்ளன. பிரச்சினை என்னவென்றால், இந்த கதாபாத்திரங்கள் எதை மாற்றி அந்த இடத்தைப் பிடித்திருக்கின்றன என்பதுதான்.

ஒரு காலத்தில் வாலி திரைப்படத்தை இயக்கிய மனிதர் இவர். இரட்டை சகோதரர்களையும், வெறித்தனமான காதலையும் மையமாகக் கொண்ட உளவியல் த்ரில்லரான வாலி, இன்றும் தமிழ் சினிமாவின் சிறந்த திரைக்கதைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அதன்பின் ஒரு தலைமுறையின் காதல் குறித்த பார்வையை வரையறுத்த குஷி என்ற காதல் நகைச்சுவைப் படத்தை இயக்கினார். 2004-ம் ஆண்டிலேயே கதை அமைப்பும் உள்ளடக்கமும் மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்ததால், அதைப் பார்த்த ரசிகர்களுக்கே புரியாத அளவுக்கு இருந்த நியூ திரைப்படத்தை இயக்கினார். அன்பே ஆருயிரே என்ற காலத்தைவிட முன்னோக்கிச் சென்ற, ஆழமான தனிப்பட்ட உணர்வுகளைக் கொண்ட காதல் திரைப்படத்தையும் இயக்கினார்.

மேலும், ஜிகர்தண்டா டபுள் எக்ஸ் திரைப்படத்தில் கதாநாயகனாக நடித்தபோது, தனக்கு வெறும் சத்தத்தைத் தாண்டியும் நடிக்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார். ஜிகர்தண்டா டபுள் எக்ஸ் திறமை இன்னும் இருக்கிறது என்பதற்கான சான்று. சூர்யாவின் திறமை இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது என்பதற்கான மிகச் சிறந்த சான்று ஜிகர்தண்டா டபுள் எக்ஸ். கார்த்திக் சுப்பராஜ் இயக்கிய இந்தத் திரைப்படத்தில், பல அடுக்குகளைக் கொண்ட, சிக்கலான, உணர்வுபூர்வமான ஒரு கதாபாத்திரத்தை எஸ்.ஜே. சூர்யா ஏற்றிருந்தார்.

ஒரே காட்சியில்கூட சில நேரங்களில் அவர் நகைச்சுவையாகவும், பயமுறுத்தும் வகையிலும், பலவீனமான மனிதராகவும், சோகமான மனிதராகவும் தோன்ற வேண்டியிருந்தது. அனைத்தையும் அவர் சிறப்பாகச் செய்தார். ஆனால், வில்லனாக நடிக்கும்போது அவர் வெளிப்படுத்தும் அந்த அளவிலான சத்தத்தை இங்கே அவர் பயன்படுத்தவில்லை. இந்த நடிப்பு அனைவருக்கும் ஒரு விஷயத்தை நினைவூட்டியது: இவர் வெறும் கத்தக்கூடிய நடிகர் அல்ல. சந்தை அவரைக் கத்துவதற்காகவே பணம் கொடுத்து அழைக்கிறது. அதற்கு மேல் எதையும் அவரிடம் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டதால், அவர் தன்னை கத்துவதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்திக்கொள்ளத் தேர்வு செய்திருக்கிறார்.

ஏன் இயக்குநர்கள் தொடர்ந்து அவரைத் தேர்வு செய்கிறார்கள் என்ற கேள்விக்கான பதில் மிகவும் எளிது: பாதுகாப்பான தேர்வு. எஸ்.ஜே. சூர்யாவை உங்கள் திரைப்படத்தின் வில்லனாகத் தேர்வு செய்தால், உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பது முன்கூட்டியே தெரியும். முதல் டேக்கிலிருந்தே அதிக ஆற்றலுடன் நடிப்பார். திரைப்படத்தை சமூக வலைதளங்களில் பிரபலப்படுத்துவதற்கான மீம்கள் மற்றும் ரீல்களை உருவாக்குவார். ரசிகர்கள் ஏற்கனவே அடையாளம் கண்டு ரசிக்கும் ஒரு “மாஸ்” வில்லன் கதாபாத்திரத்தை வழங்குவார். அவரை அதிகமாக இயக்க வேண்டியதில்லை.

அவருக்காக தனித்துவமான ஒரு கதாபாத்திரத்தை உருவாக்க வேண்டியதில்லை. ஒரு கேமராவை அவரை நோக்கி வைத்துவிட்டு, அவர் வழக்கமாகச் செய்வதைச் செய்ய விட்டாலே போதும். ஒரு நட்சத்திரத்தை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படத்திற்காக ரூ.100 கோடி செலவிடும் தயாரிப்பாளர்களுக்கும், அந்தப் படத்தில் வில்லன் ஒரு பலவீனமான அம்சமாக மாறக்கூடாது என்று நினைக்கும் இயக்குநர்களுக்கும், தற்போதைய சந்தையில் எஸ்.ஜே. சூர்யா மிகவும் பாதுகாப்பான தேர்வாக இருக்கிறார்.

அவர் உங்களுக்கு நுணுக்கமான நடிப்பை வழங்க மாட்டார். அவர் உங்களை ஆச்சரியப்படுத்தவும் மாட்டார். ஆனால் ரசிகர்களை சலிப்படையச் செய்யவும் மாட்டார். திரையை முழுவதுமாக ஆக்கிரமிப்பார். சத்தத்தை உருவாக்குவார். கதைக்கு சுவாரஸ்யம் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் வில்லன் வரும் காட்சிகள் பரபரப்பாக இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்வார். ஆனால் இங்கேதான் பிரச்சினை. பாதுகாப்பானது” என்பதும் “சுவாரஸ்யமானது” என்பதும் ஒன்றல்ல.

மேலும், சூர்யா இதே பாணியில் அதிகமான திரைப்படங்களில் நடிக்கத் தொடங்கும்போது, அந்தப் பாணியே சுவாரஸ்யத்தை இழக்கத் தொடங்குகிறது. இறுதியில் அது ஒரு நடிப்பாக இல்லாமல், ஒரு அனிச்சையான பழக்கமாக மாறிவிடுகிறது. திரையுலகில் யாரும் தற்போது எஸ்.ஜே. சூர்யாவை மீண்டும் இயக்குநராகப் பார்க்க விரும்புவதாகத் தெரியவில்லை. யாரும் அவருக்கு கதாநாயகன் கதாபாத்திரங்களை வழங்குவதில்லை. திரையுலகம் அவரை ஒரு வில்லனாக முடிவு செய்துவிட்டது.

ஒரு காலத்தில் தென்னிந்திய சினிமாவின் மிகவும் தனித்துவமான படைப்பாற்றல் கொண்ட கலைஞர்களில் ஒருவராக இருந்த மனிதர், இப்போது படப்பிடிப்பு தளத்திற்குச் சென்று, மூன்று மணி நேரம் கத்திவிட்டு, வீட்டிற்குத் திரும்பும் நிலைக்கு வந்துவிட்டார். அவரிடம் சத்தத்தைத் தாண்டி வேறு ஏதாவது ஒன்றை வெளிப்படுத்தும் அளவுக்கு சவாலான கதாபாத்திரத்தை வழங்கும் துணிச்சலும் தொலைநோக்குப் பார்வையும் கொண்ட ஒரு இயக்குநர் வரும் வரை, அவரது சினிமா வாழ்க்கையின் அடையாளம் இதுவாகத்தான் இருக்கும்:

“வாலி” திரைப்படத்தை உருவாக்கியவர். பின்னர் தனது திரையுலக வாழ்க்கையின் கடைசி பத்து ஆண்டுகளை கத்திக்கொண்டே கழித்தவர். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இது ஒரு முழுமையான சினிமா வாழ்க்கை அல்ல. இது திறமையை வீணடிப்பதுதான்.