தனது சிறுவயது வீட்டை விட்டு வெளியேறிய வேதனையையும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அங்கு மீண்டும் சென்ற தருணத்தையும் நினைவுகூர்ந்த அரவிந்த்சாமி, 32 ஏக்கர் பண்ணை வீட்டில் வளர்ந்த தன் அனுபவம் 'மெய்யழகன்' திரைப்படத்துடன் உணர்வுபூர்வமாக இணைய எவ்வாறு உதவியது என்பதை வெளிப்படுத்தினார்.

'மெய்யழகன்' திரைப்படத்தில் தனது கதாபாத்திரத்தைப் புரிந்துகொண்டதைத் தாண்டி, அப்படத்துடன் தனக்கு இருந்த உணர்வுபூர்வமான பிணைப்பு குறித்து நடிகர் அரவிந்த்சாமி மனம் திறந்துள்ளார். கோபிநாத்துடனான உரையாடலில், இயக்குநர் சி. பிரேம் குமாரின் கதையைப் படித்தபோது, தனது சிறுவயது நினைவுகள் எவ்வாறு மீண்டும் உயிர் பெற்றன என்பதை அவர் பகிர்ந்துகொண்டார். குறிப்பாக, படத்தில் அருள்மொழி என்ற கதாபாத்திரம் தனது பரம்பரை வீட்டின் மீது கொண்டிருக்கும் பாசம், தனது சிறுபிராயத்து பண்ணை வீட்டை நினைவூட்டியதாக அவர் தெரிவித்தார்.

ஆங்கிலத்தில் படிக்க:

'மெய்யழகன்' திரைப்படத்தில், தனது குடும்ப வீட்டை விட்டு வெளியேறி மெட்ராஸுக்கு (சென்னை) செல்ல நிர்ப்பந்திக்கப்படும் அருள்மொழி என்ற கதாபாத்திரத்தில் அரவிந்த்சாமி நடித்திருப்பார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தனது சொந்த ஊரில் நடக்கும் குடும்பத் திருமணத்திற்காக அவர் மீண்டும் திரும்புவார்; அது அவர் மறக்க நினைத்த பழைய நினைவுகளை மீண்டும் கிளறிவிடும். அரவிந்த்சாமியுடன் கார்த்தி இணைந்து நடித்துள்ள இத்திரைப்படம், அருள்மொழி தனது உறவினரை எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்திப்பதையும், தனது கடந்த காலத்துடன் மீண்டும் இணையும் பயணத்தையும் சுற்றியே நகர்கிறது.

32 ஏக்கர் பண்ணை வீட்டில் வளர்ந்த அரவிந்த்சாமி

இந்தக் கதையுடன் தம்மால் உடனடியாக எவ்வாறு ஒன்றிணைய முடிந்தது என்பது குறித்துப் பேசிய அரவிந்த் சாமி, பூந்தமல்லியில் உள்ள 32 ஏக்கர் பண்ணை வீட்டில் தனது சிறுவயது நாட்களைக் கழித்ததை நினைவுகூர்ந்தார்.

"எனக்கு 15 வயது இருக்கும் வரை நான் ஒரு பண்ணை வீட்டில்தான் வளர்ந்தேன். அங்கேதான் நான் வளர்ந்தேன். எனக்கு நகர வாழ்க்கை பிடிக்கவில்லை; மீண்டும் பண்ணை வீட்டுக்கே செல்ல விரும்பினேன். அது பூந்தமல்லியில் இருந்த 32 ஏக்கர் பண்ணை வீடு. அங்கிருந்துதான் நான் 'ஷிஷ்யா' பள்ளிக்குச் சென்றேன். அந்தப் பண்ணை வீடுதான் என் உலகமாக இருந்தது - மாடுகள், நாய்கள், செடிகள் என எல்லாமே எனக்கு அதுதான்."

அந்தச் சூழலில் வளர்ந்தது, அங்கிருந்து வெளியேறிய பிறகும் கூடத் தன்னுள் ஒரு தீராதப் பிணைப்பை ஏற்படுத்தியதாக அவர் கூறினார்.

"நீங்கள் அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில் இருக்கும்போது, அந்தச் சூழலின் மீது ஒரு ஈர்ப்பு உருவாகிறது. எனக்கு 15 வயது இருக்கும்போது அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டியதாயிற்று. என் தந்தைக்கு இதயப் பிரச்னை இருந்தது. அக்காலத்தில் இப்போது இருப்பது போல் பல வசதிகள் இல்லை. என்னுடைய பள்ளி மற்றும் அவருடைய வேலை காரணமாக நாங்கள் இடம் மாறினோம். ஆனால், குடும்பத்தில் வேறு யாரும் அங்கு சென்று அந்தப் பண்ணையைப் பராமரிக்கத் தயாராக இல்லை" என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

என்றாவது ஒருநாள் தான் மீண்டும் அங்கு திரும்புவதற்காக யாராவது சில ஆண்டுகள் அதை தற்காலிகமாகப் பராமரிக்க மாட்டார்களா என்று கூடத் தான் ஏங்கியதாக அவர் கூறினார்.

"உண்மையில், நான் நான்கு அல்லது ஐந்து வருடங்கள் யாராவது அதைப் பார்த்துக் கொண்டால் நான் மீண்டும் திரும்பி வந்துவிடுவேன் என்று கேட்டேன். அது இல்லாத என் வாழ்க்கையை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்கக்கூட முடியவி்ல்லை. ஆனால் அது நடக்கவில்லை. எனவே, அதைப் பராமரிக்க விரும்பிய ஒருவருக்கு அவர்கள் அதை விற்க வேண்டியதாயிற்று" என்றார்.

'எனக்கே தெரியாமல் நான் அழத் தொடங்கினேன்'

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் அந்த இடத்திற்குச் சென்றது உணர்வுபூர்வமாக மிகவும் கடினமாக இருந்தது என்று அரவிந்த்சாமி ஒப்புக்கொண்டார். அங்கிருந்து வெளியேறியது மிகவும் வேதனையான அனுபவமாக இருந்ததால், நீண்ட காலம் அங்கு செல்வதைத் தவிர்த்து வந்ததாகவும் அவர் கூறினார்.

"பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, நான் மீண்டும் அந்த இடத்திற்குச் செல்ல விரும்பினேன். அது மிகவும் வேதனையான நினைவாக இருந்ததால் நான் அதைத் தவிர்த்து வந்தேன். என் பெற்றோர் இறந்து 10-15 வருடங்களுக்குப் பிறகு நான் அங்கு சென்றேன். வாயிலைத் தாண்டி உள்ளே அடியெடுத்து வைத்ததும், எனக்கே தெரியாமல் நான் அழத் தொடங்கினேன். உடனே அனுமதி கேட்டுவிட்டு உள்ளே சென்றேன்" என்றார்.

'மெய்யழகன்' கதையைப் படித்தபோது இந்த அனுபவம்தான் அந்தப் படத்துடன் இணைய மிக முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.

அருள்மொழி கதாபாத்திரத்துடன் அரவிந்த்சாமி உடனடியாக ஒன்றிணைந்தது ஏன்?

ஹைதராபாத்தில் இருந்தபோது, இயக்குநர் பிரேம் குமார் கதையை விவரிப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்ததாக அரவிந்த் சாமி கூறினார்.

"நான் ஹைதராபாத்தில் இருந்தபோது பிரேம் எனக்கு ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்தார். அவர் கதையைச் சொல்ல மாட்டேன் என்றும், என்னை வாசித்துப் பார்க்கும்படியும் கூறினார். நான் அதைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன், முதல் காட்சியிலிருந்தே என்னால் அதனுடன் ஒன்றிணைய முடிந்தது" என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

மீண்டும் பிரேம் குமாரைச் சந்தித்தபோது, அவர் நினைத்துப் பார்த்ததை விட இந்த உணர்வுபூர்வமான சூழ்நிலையைத் தன்னால் மிகவும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது என்று அவரிடம் கூறியதாகத் தெரிவித்தார்.

"அடுத்த முறை அவரைச் சந்தித்தபோது, 'உங்களுக்குப் புரிந்ததை விட இந்தச் சூழ்நிலை எனக்கு மிக நன்றாகவே புரியும்' என்று அவரிடம் சொன்னேன்" என்றார்.

பதிற்றாண்டுகள் கடந்த பின்னரும், அந்த நினைவுகள் தன்னை நிலைகுலைய வைக்கும் அளவுக்குச் சக்தி வாய்ந்தவையாக இருப்பதாக அரவிந்த்சாமி ஒப்புக்கொண்டார்.

"இன்றைக்கு நான் அங்கு சென்றாலும் அழுவேன். நான் வளர்ந்த ஒரு மனிதன், வயதானவன், ஆனால் அந்த உணர்வு இன்றைக்கும் அப்படியே இருக்கிறது. அந்த இடம் - தர்க்கரீதியாக அது ஒரு இடம் மட்டுமே என்று என்னால் சொல்ல முடியும். ஆனால் இன்னமும் ஒவ்வொரு மரத்தின் தன்மையும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. எந்த மரத்தில் ஏறினேன், எதற்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டேன் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அதில் எத்தனை கிளைகள் இருந்தன என்பது கூட நினைவிருக்கிறது. நீங்கள் வளரும் இடம் உங்கள் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அது" என்றார்.

'மெய்யழகன்' விளம்பரங்களின் போது நினைவுக்கு வந்த இளம்பிராயம்

'மெய்யழகன்' திரைப்படத்தின் விளம்பர நிகழ்ச்சிகளின் போது, தனது சிறுவயது நினைவுகள் மீண்டும் ஒருமுறை எதிர்பாராதவிதமாகத் தன்னை ஆட்கொண்டதை அரவிந்த்சாமி நினைவுகூர்ந்தார். தனது சிறுவயது பண்ணை வீடு இருந்த பகுதிக்கு அருகில் உள்ள இ.வி.பி ஃபிலிம் சிட்டிக்குச் சென்றதை அவர் பகிர்ந்துகொண்டார். வழக்கமாக, படக்குழுவினர் 'பைபாஸ்' சாலையில்தான் செல்வார்கள், ஆனால் அன்று பூந்தமல்லி வழியாகச் செல்லும் முதன்மைச் சாலையில் சென்றுள்ளனர்.

"அதன்பிறகு, 'மெய்யழகன்' விளம்பரத்தின் போது நான் இ.வி.பி ஃபிலிம் சிட்டிக்குச் சென்றேன். அந்தப் பண்ணை வீடு இ.வி.பி-க்கு அருகில் தான் இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு பணிக்காக நாங்கள் அந்த ஸ்டுடியோவிற்குச் சென்றோம். நாங்கள் வழக்கமாகப் பைபாஸ் சாலையில்தான் செல்வோம், ஆனால் இந்த முறை முதன்மைச் சாலையில் சென்றோம். அது பூந்தமல்லி நகரம் வழியாகச் சென்றது" என்றார்.

அந்தப் பகுதி வழியாகப் பயணித்தபோது, பழைய நினைவுகள் இயல்பாகவே அவரிடம் வரத் தொடங்கின.

"30 ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தபோதிலும், 'எனக்கு இந்தச் சாலை தெரியும்' என்று மேலே பார்த்து யோசித்துக்கொண்டே இருந்தேன். ரப்பர் பந்துகள் வாங்கும் 'டீலக்ஸ்' கடையைத் தேடினேன். நான் வெளியே சைக்கிள் ஓட்டுவது உட்படப் பல விஷயங்களைச் செய்வேன். பந்து வாங்குவதற்காக அந்தக் கடைக்குச் செல்வேன்" என்று நினைவுகூர்ந்தார்.

தனது சிறுவயதில் பார்த்த ஒரு பழைய திரையரங்கத்தையும் அவர் தேடியுள்ளார்.

"அங்கே ஒரு திரையரங்கம் இருக்கும். அதைத் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். அக்காலத்தில் அங்கிருக்கும் நாற்காலிகளில் மூட்டைப் பூச்சிகள் இருக்கும். அந்த அடையாளங்களையெல்லாம் நான் தேடிக் கொண்டிருந்தேன்" என்றார்.

அந்த நினைவுகள் மிகவும் தீவிரமடைந்ததால், அவர் மீண்டும் அழத் தொடங்கிவிட்டார்.

"தானாகவே, நான் ஸ்டுடியோவிற்குள் செல்வதற்கு முன்பே -  ஏதோ ஒரு சமையல் நிகழ்ச்சி என நினைக்கிறேன், விளம்பரத்திற்காக அங்கே சென்றிருந்தோம் - போகும் வழியிலேயே நான் அழத் தொடங்கிவிட்டேன். 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இது நடந்தது" என்று நெகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தார்.